مجموعه اعضای اين کلوپ پرورش قناری را يک هنر و سرگرمی می دانند . هر يک از اين اعضاء بين ده  تا بيش از سی سال سابقه انجام اين فعاليت را دارند و در کنار شغل اصلی خود اوقات فراغت  را با اين پرنده صرف می کنند . شايد هزينه و زمانی را که اين آقايان صرف کرده اند اگر به شغل خود مشغول می شدند بمراتب سود هنگفتی نصيبشان می کرد , ولی شوق و علاقه سرشار مانعشان شد همچنان که بسياری از دوستان ديگر چنين اند , دوستانمان در شهر ها شهرستانها و حتی روستاها .
 نتيجه اين همه زحمات در کجا معلوم خواهد شد . اولين عامل تشکيل اين کلوپ پيدا کردن جوابی برای اين سوال بود ؟
سوال دوم : عضويت کشورهايی کم سابقه درزمينه پرورش قناری در فدراسيونهای جهانی و بی تفاوتی ما نسبت به برگزاری نمايشگاههای داخلی ؟
سوال سوم : در دورانی که همه جهان از علوم و روشهای علمی بهره کافی دارند , عاقلانه است که برروشهای سنتی خود پافشاری کنيم ؟
سوال چهارم : آيا اين توان در ما وجود دارد که هنر خود را در معرض ديد جهانيان بگذاريم و يا می بايست در کنج زيرزمينها و اتاق پرنده های خود همچون کتابی خاک گرفته مشغول به تنفس غبار مرگ آور و رويای بهتر شدن بمانيم ؟
برای رسيدن به پاسخ اين سوالات و سوالات بيشماری ديگر تصميم به خانه تکاتی گرفتيم . تصميم گرفتيم که آغاز گر راهی باشيم که سالها قبل می بايست توسط پيشکسوتان پايه گذاری ميشد . مطمئنا ادعای بيشتر دانستن نداريم و راهنماييهای خوب هر عزيزی را خواهيم پذيرفت ولی با همه توان در راهی که آغاز کرده ايم گام برداشته , فرا خواهيم گرفت  و تجربيات خود را به رايگان در اختيار ديگران قرار خواهيم داد .